Mennica w budynku carskiego monopolu spirytusowego

Tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę pojawiła się potrzeba przeprowadzenia reformy monetarnej oraz uruchomienia nowej mennicy.  Na terenie kraju w 1918 roku funkcjonowały cztery waluty: marka niemiecka, korona austriacka, rubel carski i marka polska (czyli waluta Królestwa Polskiego). Już w 1920 roku Sejm Rzeczpospolitej ustanowił markę polską jedyną walutą obowiązującą w kraju. W obliczu kryzysu gospodarczego w 1923 roku tekę premiera otrzymał Władysław Grabski, który reformując finanse państwa powołał do życia Bank Polski jako emitenta nowej waluty- złotego polskiego.

 W tak dynamicznej sytuacji powołanie firmy, która produkowałaby monety obiegowe, było koniecznością. Już 14 kwietnia 1924 roku została uruchomiona nowa Mennica w Warszawie. W budynkach po carskim monopolu spirytusowym na stołecznej Pradze, przy ul. Markowskiej. Przez niespełna rok na terenie Mennicy działały urządzenia gwarantujące realizację pełnego cyklu produkcyjnego, od topienia kruszców, poprzez walcowanie sztab, wycinanie krążków, bicie monet do sortowania i liczenia gotowych produktów. Na tłoczni monet pracowały prasy, które mogły wybijać 100 monet na minutę (dzisiejsze prasy są w stanie wytłoczyć 780 monet na minutę). Już dwa lata później na terenie firny powstał Gabinet
Numizmatyczny, czyli muzeum mennictwa polskiego. W  1934 roku w jego zbiorach znajdowało się prawie 18 tys. okazów. Do 1939 roku Mennica stała się bardzo stabilną i uznaną na świecie firmą.