Początki Mennicy - z łaski króla i ojców Paulinów

W XVIII wieku Rzeczpospolita wymagała pilnej naprawy. Konieczność ta dotyczyła także spraw związanych z pieniędzmi. Nasz kraj zalewały fałszywe monety z mniejszą od wymaganej zawartością metali szlachetnych, co przyczyniało się do osłabienia handlu oraz odpływu srebra na Zachód Europy. Co gorsza, od kilkudziesięciu lat polskie mennice były zamknięte, nie można więc było wprowadzić nowego pieniądza.

Kiedy umarł król August III, sejm elekcyjny już w 1764 roku nałożył na przyszłego króla obowiązek uruchomienia nowej mennicy, ale pod nadzorem Komisji Skarbowej, aby  jak to określono, „dla wygody publicznej pieniądze dobre w mennicy naszej były bite”. Stanisław August Poniatowski, kolejny i ostatni król polski, dobrze rozumiał konieczność przeprowadzenia reformy monetarnej i ponownego uruchomienia mennicy. Co więcej, jego zamysłem było stworzenie monety nie tylko najlepszej pod względem zawartości kruszca, ale także najpiękniejszej w naszej części Europy. Dlatego też, jeszcze przed uruchomieniem mennicy, nawiązał współpracę z najlepszymi medalierami Europy.

10 lutego 1766 roku urzędnicy królewscy wydali uniwersał, który w imieniu Komisji Skarbu Koronnego wprowadził w życie nowy system monetarny. Datę tę przyjmuje się za moment powołania Mennicy Warszawskiej, która miała wybić nowe pieniądze zastępujące monety obce i tynfy (z mniejszą zawartością kruszcu w stosunku do obowiązujących reguł).  Warto dodać, że jaśnie panujący nie miał pieniędzy na zbudowanie mennicy. Dlatego pożyczył je na ten cel od ojców Paulinów z klasztoru w Częstochowie. W ten sposób pozyskał 646 złotych i 268 srebrnych monet oraz 16 sztabek złota o ogólnej wartości 500 dukatów i 2946 złotych. Jednocześnie przeor przekazał królowi, w tym samym roku, kruszec o wartości 22 tys. 910 złotych. Była to pierwsze fundusze na uruchomienie mennicy w Warszawie przy ul. Bielańskiej, która biła monety złote, srebrne i miedziane oraz medale i ordery.
W roku 1791 wprowadzono litery M. - V. oraz M. - W. jako znak menniczy. Litery M. - W. jako znak Mennicy Warszawskiej używane były też później w XIX w., a w postaci tej stały się ponownie znakiem Mennicy od 1965 roku. W 1796 roku, po trzecim rozbiorze Polski, Mennica została zamknięta. Nowy statut otrzymała w 1810 roku i wznowiła na krótko działalność na potrzeby Księstwa Warszawskiego.