180 lat bankowości centralnej w Polsce 200 zł

Awers: W środku wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej. Nad orłem oznaczenie roku emisji:    

2009. Pod orłem wizerunek herbu Królestwa Polskiego z czasu powstania listopadowego. Z lewej strony herbu napis: 200, z prawej strony herbu ZŁ. U góry półkolem napis: RZECZPOSPOLITA POLSKA. Pod lewą łapą orła znak mennicy.
 
Rewers: Z prawej strony stylizowany wizerunek Ksawerego Druckiego-Lubeckiego. Pod nim napis: KSAWERY/ DRUCKI-LUBECKI. W tle wizerunek siedziby Banku Polskiego w Warszawie przy placu Bankowym. U góry z lewej strony napis: 1928/2008. W otoku napis: 180 LAT BANKOWOSCI CENTRALNEJ W POLSCE.

Projektant monety: Ewa Tyc-Karpińska

Początki polskiej bankowości centralnej – podobnie jak banków centralnych wielu państw europejskich – przypadają na pierwsze dziesięciolecia XIX w. Pierwszym polskim bankiem emisyjnym był Bank Polski, powstały w 1828 r. w Królestwie Polskim. Był bankiem państwowym, jego kapitał zakładowy pochodził z funduszy rządowych. Wykonywał czynności emisyjne (bilety złotowe wymienialne na monety srebrne), pełnił rolę banku państwa (obsługa długu publicznego, przechowywanie depozytów i funduszy instytucji publicznych), był bankiem depozytowo-kredytowym wspierającym rozwój krajowego przemysłu i infrastruktury. W 1870 r. władze rosyjskie odebrały mu przywilej emisyjny, a w 1886 r. postawiły w stan likwidacji. Jego majątek i agendy przejął rosyjski Bank Państwa. W XX w. aż cztery instytucje kolejno pełniły w Polsce rolę banku emisyjnego: Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa, Bank Polski SA, Bank Emisyjny w Polsce i Narodowy Bank Polski. Bank Polski został założony w 1924 r. jako spółka akcyjna o mieszanej strukturze właścicielskiej, co miało tworzyć gwarancję jego autonomii w relacjach z rządem. Najważniejszym jego organem była Rada Banku, reprezentująca akcjonariuszy. Podstawowym zadaniem Banku Polskiego było utrzymanie stabilności złotego. Instytucja ta łączyła czynności banku emisyjnego (emisja biletów złotowych według systemu Gold Exchange Standard), banku państwa oraz banku handlowego. Działalność Banku została przerwana przez wojnę, a jego władze ewakuowały się do Londynu, wywożąc najważniejsze dokumenty, zasoby złota i dewiz. W Generalnej Guberni władze niemieckie powołały Bank Emisyjny w Polsce. W styczniu 1945 r. został utworzony Narodowy Bank Polski. Podjęto decyzję o likwidacji Banku Emisyjnego i cofnięciu uprawnień emisyjnych Bankowi Polskiemu SA (został zlikwidowany w 1951 r.). Pozycja NBP w systemie finansowym i gospodarczym Polski Ludowej odbiegała od pozycji banku centralnego w gospodarce rynkowej. Wraz ze zmianą ustroju gospodarczego po 1989 r. status i zakres działalności NBP uległy zasadniczym przekształceniom. Najważniejszym celem NBP stało się umacnianie polskiego pieniądza. Utworzenie dwupoziomowego systemu bankowego stworzyło podstawy do wprowadzenia narzędzi polityki pieniężnej właściwych dla systemów rynkowych. NBP pełni funkcje banku emisyjnego, banku banków i banku państwa. Jako bank emisyjny NBP ma wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych Rzeczypospolitej Polskiej. Będąc bankiem banków, określa zasady ich refinansowania, kształtuje politykę stóp procentowych oraz rezerw obowiązkowych; w ten sposób współdziała w kształtowaniu polityki gospodarczej państwa. Jako bank państwa prowadzi obsługę kasowo-rozliczeniową jednostek budżetu centralnego oraz wykonuje inne czynności zdefiniowane ustawą, nie może jednak udzielać kredytów Skarbowi Państwa. Narodowy Bank Polski ma daleko idącą autonomię.