Diego Velázquez, 1 Dolar, Seria: Malarze świata

„Malarze świata” to międzynarodowa, niezwykła seria srebrnych monet kolekcjonerskich, która została rozpoczęta w 2006 roku.

Moneta została wybita w nakładzie do 5 000 szt., na krążku monetarnym próby Ag 925 i wyemitowana przez Niue Island.

Awers:
W centralnej części monety – obraz pędzla Diego Velázqueza ”Panny dworskie” z 1656 roku, przedstawiony w technice tampondruku. Pod nim – napis 2011 (rok emisji). Z lewej strony od obrazu – portret Jej Wysokości Królowej Elżbiety II, napis ELIZABETH II oraz znak menniczy (m/w). W lewym górnym rogu – nominał 1 DOLLAR.

Rewers:
W centralnej części monety – obraz Diego Velázqueza ”Wenus ze zwierciadłem”, przedstawiony w technice tampondruku. Z lewej strony od obrazu – portret artysty, obok - stylizowany napis Diego Velázquez. U dołu monety – napis: 1599–1660 (rok urodzin i śmierci artysty).

Projektant: Robert Kotowicz

Diego Velázquez, a właściwie Diego Rodriguez de Silva y Velázquez (1599 - 1660) był najwybitniejszym malarzem hiszpańskim epoki baroku. Ocenia się, że stworzył około 170 dzieł, z których znaczna część to portrety. Jego obrazy charakteryzuje niezwykła siła kolorytu i światłocieni.

Jego pierwszym mistrzem był znany malarz Francisco de Herrera. Uczył się także pod kierunkiem Francisco Pacheco. Jego pierwszymi dziełami, namalowanymi w Sewilli, były bodegones - "obrazy kuchenne". Przedstawiały one postaci chłopów oraz detale martwej natury. Jednak sławę przyniósł mu dopiero obraz Los Borrachos (Triumf Bachusa) z 1629 roku, który jest uważany za najbardziej dojrzałe dzieło wczesnego okresu twórczości Velázqueza.

W latach 1629-1631 przebywał we Włoszech. W tym czasie studiował i kopiował dzieła wielkich mistrzów weneckich. Wkrótce po powrocie został zatrudniony do prac przy ozdabianiu nowej królewskiej siedziby w Madrycie - Pałacu Buen Retiro oraz głównej sali pałacu tzw. Salonu Królestw. Powstało wówczas wspaniałe Poddanie Bredy namalowane dla upamiętnienia zakończonego sukcesem oblężenia Bredy przez Spinolę.

W 1645 r. malarz królewski Diego Velázquez został zarządcą konstrukcji Pokoju Oktagonalnego w madryckim Alkazarze. W wyniku napięć pomiędzy dworskimi artystami zdecydował się na drugi wyjazd do Włoch. Tam stworzył wielkie dzieła takie jak: portret Innocentego X, szkic pejzażu ogrodów Villa Medici oraz wspaniałe malowidło Wenus ze zwierciadłem, w którym próbował naśladować Tycjana.

Jego ostatnie dzieła, które stworzył u schyłku życia to głównie portrety : portret drugiej żony Filipa IV, Marianny Austriackiej oraz infantki Małgorzaty Teresy. W tym czasie również powstało Las Meninas czyli Panny dworskie 1656), uważane za jedno z najważniejszych dzieł Velázqueza i kwintesencja malarstwa barokowego.