Hanibal Barkas, 1 Dolar, Seria: Wielcy wodzowie

„Hannibal Barkas” to ósma moneta z serii „Wielcy wodzowie”. Mennica Polska uwieczniła na monetach kolekcjonerskich wizerunki największych i najbardziej charyzmatycznych wodzów świata. W skład tej międzynarodowej kolekcji wchodzą monety wybite przez Mennicę Polską: „Napoleon Bonaparte”, „Michał Kutuzow”, „Aleksander Wielki”, „Siedzący Byk” oraz monety wyprodukowane przez Mennicę Kazachską: „Czyngis-chan”, „Attyla–Wódz Hunów” oraz „Tomyris”.

Hannibal Barkas żył w latach 247 – 183 p.n.e., był dowódcą wojsk antycznej Kartaginy w trakcie drugiej wojny punickiej. Do historii przeszedł jako jeden z największych strategów czasów starożytnych.

Moneta „Hannibal Barkas” została wybita na krążkach monetarnych Ag 925 stemplem lustrzanym,  w niskim nakładzie – do 5 000 szt.

Awers:
U góry monety, na tle tarczy kartagińskiej – portret Jej Wysokości Królowej Elżbiety II. Pod nim – rok emisji monety (2012). W centralnej części – nominał: 1 Dollar (1 Dolar). Po bokach – wizerunki słoni bojowych, które Hannibal wykorzystywał w swoich wyprawach wojennych. Na ich głowach - metalowe pancerze ochronne, które przyozdobiono cyrkoniami w kształcie łezek. Pod słoniami – znak menniczy (m/w) oraz próba monetarna (Ag 925).

Rewers:
W centralnej części monety – wizerunki wojowników na słoniach bojowych na tle linii grzbietowej Alp, przez które Hannibal przeprowadził swoją armię do Italii. Poniżej rok urodzenia i śmierci wodza „247-183 BC” (p.n.e.). U góry – wizerunek Hannibala zaczerpnięty z monety wybitej w jego czasach. Po bokach napisy: po lewej „HANNIBAL”, po prawej „BARKAS”.

Projektant: Sebastian Mikołajczak

Hannibal Barkas był jednym z największych strategów czasów starożytnych. Wojska kartagińskie przejął w roku 221 p.n.e. po śmierci wielkiego wodza Hazdrubala. Jego celem było poszerzenie posiadłości Kartaginy. W 218 p.n.e. zajął sprzymierzone z Rzymem miasto-państwo Sagunto położone na płw. Iberyjskim, czym zapoczątkował wybuch drugiej wojny punickiej (218-201 p.n.e.). Po kapitulacji Sagunto Rzym wystosował do Kartaginy poselstwo z żądaniem wydania Hannibala jako podżegacza wojennego. Jak można się domyśleć, powróciło z pustymi rękami.

Wojna Kartaginy z Rzymem stała się faktem. Hannibal wyruszył na płw. Apeniński ze swoją armią oraz słoniami bojowymi, które wzbudzały ogromny strach wśród Rzymian. Przedostał się przez Pireneje, południową Galię i Alpy. Do pierwszego starcia z Rzymianami doszło nad rzeką Ticinus, które - tak jak i następna bitwa nad rzeką Trebią - przyniosło Hannibalowi zwycięstwo, otwierające drogę do środkowej Italii. Najsłynniejszą porażką Rzymian w starciu z dzielnym wodzem była bitwa pod Kannami w 216 r. p.n.e.. Po tej serii zwycięstw Rzymianie ukuli powiedzenie: "Hannibal ante portas", co oznacza "Hannibal u bram", które do tej pory jest używane jako ostrzeżenie przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Ostatecznie druga wojna punicka zakończyła się podpisaniem pokoju w 201 r. p.n.e. po klęsce wojsk Hannibala pod Zamą. Kartagina musiała zrzec się wszystkich swych posiadłości w Europie i zapłacić gigantyczną kontrybucję.