Żaba latająca, 1 Dolar, Seria: Osobliwości natury

Mennica Polska przedstawia „Żabę latającą”, czwartą monetę kolekcjonerską z serii „Osobliwości natury”. Seria ukazuje niezwykłe zwierzęta i rośliny, których cechy są unikalne w świecie przyrody. Atrakcyjną cechą serii jest niski nakład monet – do 5 000 szt. oraz interesujący, kwadratowy kształt.

Awers:
W centralnej części monety – portret Jej Wysokości Królowej Elżbiety II. Pod nim – napisy: ELIZABETH II i 2011 (rok emisji). Pomiędzy nimi – znak menniczy (m/w). W tle – wizerunki roślin i śladów zwierząt. U dołu, wzdłuż krawędzi monety – napis: 1 DOLLAR (nominał). Z lewej strony, wzdłuż krawędzi – pionowy napis: NIUE ISLAND (nazwa emitenta).

Rewers:
W centralnej części monety, na tle listowia i pnączy, wizerunek Żaby latającej (Rhacophorus reinwardti). Nad nim – dwa obrysy żaby ukazujące poszczególne fazy szybowania. Na dole, wzdłuż krawędzi monety – napis: Rhacophorus reinwardti (łacińska nazwa Żaby latającej).

Projektant: Dobrochna Surajewska 

Żaba latająca to lśniąco zielony, wielkooki żywy klejnot tropikalnych puszcz Jawy, Borneo i innych dookolnych lądów. Ma do 10 centymetrów długości, żyje wśród listowia, wysoko w koronach olbrzymich puszczańskich drzew, zgrabnie chwytając owady – podstawę swego pożywienia. Aby pewnie trzymać się na gładkiej powierzchni liści, palce ma zakończone dużymi, okrągłymi przylgami.

Dumna nazwa żaba latająca mówi o jej zdolności – nie do lotu w ścisłym sensie – ale do szybowania na znaczne odległości. W razie zagrożenia, a być może też po prostu z chęci zmiany adresu, daje potężnego susa i, rozpościerając szeroko długie palce spięte błoną, szybuje przez kilkanaście czy dwadzieścia kilka metrów, lądując bezpiecznie wśród liści sąsiedniego drzewa.

Nawet na czas godów i rozrodu nie schodzi ona na dół, do wody, jak by przystało porządnej żabie. Parzą się tam gdzie żyją, starając się tylko robić to ponad jakimś strumykiem, stawkiem czy rozlewiskiem. Samica, trzymając się gałązki czy dużego liścia, wydziela obficie śluz i ubija go tylnymi łapkami na kulę piany, przyklejoną do liścia. Do tego dziwnego gniazda składa skrzek, a samiec zapładnia jajeczka swoim nasieniem. Czasami kilka par działa razem, budując jedno wspólne gniazdo. Piana wkrótce twardnieje, ale rozwijające się wewnątrz młode mają dość wilgoci i powietrza. Gdy kijanki są już gotowe do wylęgu, gniazdo zaczyna się rozpadać, wylęgające się kijanki po prostu kapią do wody pod drzewem. Tam rosną, prze-obrażają się w żabki i podejmują powrotną podróż ku górze, do swojego napowietrznego mieszkania.

Prof. Tomasz Umiński, Uniwersytet Warszawski