Adam Mickiewicz, 2 Dolary

Mennica Polska przedstawia złotą monetę poświęconą słynnemu Polakowi, wybitnemu wieszczowi narodowemu - Adamowi Mickiewiczowi.

Ta 12 milimetrowa moneta jest cennym i oryginalnym upominkiem dla miłośników historii. Została wybita w Mennicy Polskiej we współpracy z Niue Island w limitowanym nakładzie do 3 000 sztuk. Oferowana jest w zielonym etui, z dołączonym certyfikatem autentyczności Mennicy Polskiej S.A.

Awers:
W centralnej części monety – portret Jej Wysokości Królowej Elżbiety II. Poniżej – znak menniczy (m/w). W otoku – napisy: ELIZABETH II i NIUE ISLAND (nazwa emitenta) oraz 2 DOLLARS (nominał) i 2011 (rok emisji).

Rewers:
W centralnej części monety – stylizowany popiersia Adama Mickiewicza. Poniżej – własnoręczny podpis Mickiewicza oraz inicjały projektanta (PG).

Projektant: Piotr Gorol

Adam Mickiewicz należy do najwybitniejszych twórców epoki romantyzmu i największych twórców literatury polskiej. Ten poeta, publicysta, działacz polityczny, wizjoner żył w latach 1798 - 1855. Jego życie jest przykładem klasycznej biografii romantycznej, typowej dla całego pokolenia. Określały ją przede wszystkim patriotyzm oraz walka o niepodległość ojczyzny.

Biografię i twórczość wieszcza można podzielić na cztery etapy. Pierwszy tzw. etap wileńsko-kowieński obejmuje lata studiów w Wilnie. (1816 – 1819), oraz lata pracy jako nauczyciel w Kownie (1819 – 1823). W tym czasie Mickiewicz nawiązał bliższe kontakty z grupą filomatów i filaretów, pisał także swoje pierwsze utwory poetyckie, takie jak: Oda do młodości, Pieśń filaretów, Grażyna, II i IV część Dziadów oraz liczne ballady i romanse. W tym momencie swojego życia poznał również Marylę Wereszczakównę, do której nieszczęśliwa miłość wpłynęła na jego całe późniejsze życie, nie tylko osobiste, ale również na jego twórczość.

W 1823 roku organizacja filomatów, do której przynależał Mickiewicz, została zdekonspirowana. W wyniku postępowania sądowego Mickiewicza skazano na zesłanie do Rosji, a wydarzenie to stało się początkiem kolejnego okresu w jego życiu, tzw. etapu rosyjskiego. Podczas pobytu w Rosji przyjaźnił się z tamtejszymi romantykami (m.in. Puszkinem) oraz dużo podróżował – na Krym, do Moskwy, Petersburga czy Odessy. Wówczas powstały jego słynne Sonety krymskie oraz wielki utwór Konrad Wallenrod.

Po wyjeździe z Rosji znalazł się we Włoszech, gdzie dowiedział się o wybuchu powstania listopadowego. Jednak nie udało mu się przedostać do Królestwa Polskiego. W 1832 roku razem z falą popowstańczej emigracji znalazł się w Dreźnie, gdzie powstała najsłynniejsza, III część Dziadów.

W Paryżu rozpoczął się ostatni etap życia Mickiewicza. W 1834 roku ożenił się z Cecylią Szymanowską oraz wydał swoje największe dzieło, polską epopeję narodową pt. Pan Tadeusz. Dwa lata (od 1839 do 1840 roku) spędził w Lozannie jako profesor literatury łacińskiej. Tam napisał cykl liryków, nazwanych lozańskimi. W 1840 roku powierzono mu katedrę literatury słowiańskiej w College de France. Później rozpoczął działalność publicystyczną na łamach Trybuny Ludów. Następnie pracował jako bibliotekarz w Paryżu. Zmarł 26 listopada 1855 roku.

Dzieła poety stały się trwałą częścią polskiej świadomości narodowej. Są nieustannie wznawiane i komentowane. W aktualnych dyskusjach o kształcie przyszłej zjednoczonej Europy przywoływany jest Mickiewicz jako prekursor wizji federacji wolnych narodów i obywateli oraz twórca idei ojczyzny jako wspólnoty zbudowanej na poczuciu więzi kulturowej i systemie wartości. Utwory Mickiewicza, w całości lub we fragmentach, były wielokrotnie przekładane na ponad 20 języków.